Hoe de Duomo van Milaan in elkaar zit

Marmer in plaats van baksteen

In Lombardije bouwde je in de 14e eeuw met baksteen. Gian Galeazzo Visconti koos anders. Op 24 oktober 1387 stond hij de groeve van Candoglia af aan de pas opgerichte Veneranda Fabbrica, en daarmee lag het materiaal vast.

Candoglia ligt in de gemeente Mergozzo in Piemonte. Het marmer kwam over water naar Milaan: via de Toce, het Lago Maggiore, de Ticino en het Naviglio Grande tot aan de kades bij Sant'Eustorgio. Die vaarroute bleef tot 1920 in gebruik, meer dan vijf eeuwen lang.

Van onder naar boven

De gevel. Pas tussen 1807 en 1813 afgemaakt, op initiatief van Napoleon. Op de gevel lees je Mariae Nascenti, de opdracht aan Maria's geboorte. De deuren zijn later: ze dateren van 1909 tot 1965.

De flanken. Hier zie je de bouwlogica het best: steunberen en pinakels in lange rijen, met beelden tot op de hoogste punten. Volgens de Fabbrica zijn er ruim 3.400 beelden, 150 waterspuwers, 96 reuzen en 410 consoles.

Het dak. Op de dakterrassen loop je tussen de 135 spitsen door. De hoofdspits (1765–1770, onder Francesco Croce) draagt de Madonnina.

En binnen

Het licht valt door 55 glas-in-loodramen. Wat je binnen moet zien, lees je bij het interieur.

Altijd in de steigers

Een marmeren kathedraal blijft werk. De restauratie van het tiburium en de koepel begon in 2016, en ook de noordkant van het transept (de Capocroce Nord) is gerestaureerd. Het programma Adopt a Spire laat sinds 2012 particulieren meebetalen. Reken er dus op dat een deel van het gebouw in de steigers kan staan.

Een gids laat je dit alles ter plekke zien: bekijk de rondleidingen. De jaartallen staan bij de geschiedenis.