Na dach Duomo: pieszo czy windą

Winda rozwiązuje tylko jeden problem

Pomyśl o trasie jak o trzech odcinkach: na pierwszy poziom, z pierwszego na drugi i z powrotem na ziemię. Bilet na windę zmienia wyłącznie pierwszy z nich.

Kto powinien dopłacić

Rodzice z małymi dziećmi. Dziecko zachowa siły na dach, zamiast wydać je na podejście. Wózka i tak nie użyjesz: na tarasy wniesiesz go tylko złożonego.

Osoby, którym trudno się wchodzi, ale schodzić mogą. Dopłata jest niewielka, a na dach docierasz bez zadyszki.

Pary i znajomi na city breaku, w przeciętnej kondycji, mogą ją sobie darować. Na górze wszyscy trafiają w to samo miejsce, a 4 euro przy bilecie z katedrą zostaje w kieszeni.

Jeśli bolą cię kolana przy schodzeniu, winda nie pomoże. Zejście czeka każdego, więc przemyśl to przed zakupem.

Dobrym kompromisem jest zatrzymanie się na pierwszym poziomie, który obiega cały dach. Pełny opis znajdziesz na stronie o tarasach.

Jest też wariant z pierwszeństwem: Fast-Track Pass obejmuje windę, ale jest sezonowy. Zanim na to postawisz, sprawdź stronę o wejściu bez kolejki.

Przed wejściem

Wymagane są wygodne buty, a obcasy są odradzane (pozostałe zasady). Na tarasach, w katedrze i w głównej kasie nie ma toalet, więc skorzystaj z tych w Muzeum.

Ograniczona mobilność

Osoby na wózkach docierają tylko na pierwszy taras, w części za chórem, codziennie 10:00–17:00, windą południową, a gdy jest niedostępna, północną. Oficjalne wymiary kabin to 77×106×130 (południowa) i 65×111×137 (północna), więc porównaj je ze swoim wózkiem. Osoba z niepełnosprawnością ruchową lub intelektualną wchodzi na tarasy z opiekunem. Oboje mają wstęp bezpłatny, a darmowe bilety odbiera się w kasie. Kasa w Sali delle Colonne ma trzy stopnie, więc bez barier dotrzesz do tej w Muzeum, zamkniętej w środy.